Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zawarta
Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zawarta w obwieszeniu ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 26 lutego 1998 r. (DzU z 1998 r. nr 64, poz. 414, z późn. zm.) w art. 1 ust. 1 określa pojęcie pomocy społecznej jako instytucję polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Idąc dalej, w myśl art. 2 ust. 1 i 2 celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem, a także zapobiegać powstawaniu sytuacji określonych w art. 1 ust. 1. Pomoc tę organizują w myśl ww. ustawy organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując w tym zakresie z organizacjami społecznymi, Kościołem katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi, fundacjami, stowarzyszeniami, pracodawcami oraz osobami fizycznymi i prawnymi.
W myśl art. 8 ustawy o pomocy społecznej zadania w zakresie pomocy społecznej obejmują w szczególności:
1) tworzenie warunków organizacyjnych funkcjonowania pomocy społecznej, w tym rozbudowę niezbędnej infrastruktury;
2) analizę i ocenę zjawisk rodzących zapotrzebowanie na świadczenia pomocy społecznej;
3) przyznawanie i wypłacanie przewidzianych ustawą świadczeń;
4) pobudzanie społecznej aktywności w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin;
5) pracę socjalną, rozumianą jako działalność zawodową, skierowaną na pomoc osobom i rodzinom we wzmocnieniu lub odzyskaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie oraz na tworzenie warunków sprzyjających temu celowi.
Mając na uwadze liczne skargi osób ubiegających się o pomoc, którym ośrodki pomocy społecznej odmawiają zasiłków okresowych bądź udzielają ich w niewystarczającym zakresie, a decyzje swoje uzasadniają brakiem środków finansowych na zadania zlecone w 2001 r., mam pytania do pana ministra:
1. Czy pan minister jest świadom tego, iż nieprzekazywanie środków finansowych ze strony budżetu państwa na zadania własne i zlecone organom samorządu terytorialnego z zakresu pomocy społecznej narusza nie tylko art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, mówiący, iż obowiązek wykonania zadań z ww. działu spoczywa na gminie oraz na administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawami, ale także art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, gdzie obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i niemający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa?
2. Czy pan minister wie o tym, iż z informacji napływających z ośrodków opieki i pomocy społecznej z całego kraju wynika, iż przyznane im środki finansowe w bieżącym roku starczają tylko na wypłaty obligatoryjne, zaś fakultatywne świadczenia ograniczają do minimum?
3. Czy pan minister uzna za stosowne i konieczne terminowe przesyłanie środków finansowych organom samorządu terytorialnego, gdyż dalsze utrzymywanie istniejącego stanu rzeczy godzącego w interes i życie człowieka może stać się zarzewiem powstania wielu napięć społecznych?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 22 czerwca 2001 r.